“We leren onszelf te verlaten. Tijdens school, studie en werktijd. En dat wordt nog beloond ook”

Je leest dat er meer sensitiviteit en kwetsbaarheid nodig is op leidersposities. Maar ondertussen zit de angst diep, om dat daadwerkelijk te laten zien. En dat is niet raar, je bent er (onbewust) maar al te vaak voor gestraft.

Een (kleine) greep uit mijn werkverleden. (Ik zal bij lange na niet de ergste ervaringen hebben. Moet je nagaan):

1.      Met stip op één: Te lang onder niveau werken en nieuw perspectief bleef uit. Ik kón niet meer, en ging opnieuw praten met mijn manager. Ik baalde er natuurlijk van en was verdrietig. Ik was nog vrij jong. En toen moest ik ineens zo hard huilen dat ik bijna begon te hyperventileren. Waarop hij begon te lachen. Naar. Weggegaan.

2.      Ik werd geprezen voor mijn slimme ideeën en harde werken, maar toen ik eenmaal kersverse moeder was en aangaf (tijdelijk) wat minder te willen werken dan vier dagen (drie om vier was ook al fijn geweest), wilde ze het niet mogelijk maken. Ook al bestaat er zoiets als ouderschapsverlof. (Een ‘zij’ je leest het goed.) Weggegaan.

3.      Micromanagement. Hoe verstikkend is dat? Het is hetzelfde als zeggen: ik voel me beter en ik vertrouw je niet (of eigenlijk: ik voel me bedreigd door jou). Je voelt en geeft aan: ik heb meer ruimte nodig. Maar die ‘lijn’ wordt steeds ingekort. Weggegaan.

Ik zal hier stoppen. Het is lang geleden en ik ben inmiddels bijna 40, het ligt achter me. En ik heb ook veel andere mooie werkervaringen opgedaan. Ik heb van alles geleerd. Toch voelt het niet fijn nu ik er op terugkijk. Want dit zit erachter:

‘𝙒𝙚 𝙡𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙤𝙣𝙨𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙩𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙖𝙩𝙚𝙣. 𝙄𝙣 𝙙𝙚 𝙨𝙘𝙝𝙤𝙤𝙡𝙩𝙞𝙟𝙙. 𝙎𝙩𝙪𝙙𝙞𝙚𝙩𝙞𝙟𝙙. 𝙒𝙚𝙧𝙠𝙚𝙣𝙙𝙚 𝙩𝙞𝙟𝙙. 𝙀𝙣 𝙙𝙖𝙩 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙩 𝙣𝙤𝙜 𝙗𝙚𝙡𝙤𝙤𝙣𝙙 𝙤𝙤𝙠. 𝙀𝙧 𝙡𝙞𝙜𝙩 𝙯𝙤 𝙚𝙚𝙣 𝙛𝙤𝙘𝙪𝙨 𝙤𝙥 𝙬𝙚𝙧𝙠𝙚𝙣 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙝𝙤𝙤𝙛𝙙 𝙚𝙣 𝙤𝙥 𝙥𝙧𝙚𝙨𝙩𝙖𝙩𝙞𝙚. 𝙕𝙤 𝙡𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙬𝙚 𝙖𝙡𝙡𝙚𝙢𝙖𝙖𝙡 𝙩𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙩𝙧𝙚𝙠𝙠𝙚𝙣 𝙪𝙞𝙩 𝙡𝙞𝙟𝙛 𝙚𝙣 𝙝𝙖𝙧𝙩.’ Maartje Swennen via De Verwondering op NPO2.

Ook ik werd aangemoedigd om iets te doen wat niet paste. En gestraft voor het aangeven van grenzen of wat wél paste. Toen ik dit ter discussie stelde, kreeg ik zelfs te horen: “je hebt niet stellig genóeg je grens aangegeven”. Bijzonder toch hoe dat werkt?

Grenzen aangeven in je werk en niet gehoord woorden

En dit gebeurt overal. Aan de lopende band. Het bestraffen van zelfruimte en belonen van jezelf verlaten. Op school, studie of werk. En het is soms ingewikkeld. Want wat niet past voor jou, past een ander wel. Toch geloof ik heilig dat mensen niet voor niks iets aangeven. De mens is eerder geneigd om dit niet te doen, omdat het in de kern juist wil samenwerken. Dus áls iemand iets aangeeft, beloon diegene daar dan voor.

Stay HeartSmart,
Doran (& Marije)

Ps: In ons programma De Verankering, speciaal voor sensitief slimme vrouwen, ben je ontzettend welkom om aan te sluiten en te verankeren in je éigen energie, intuïtie en talent. Meld je bij interesse en vragen bij ons en mail ons.

 

je wordt beloond om jezelf te verlaten